In uw gesprek met Melvin zei u:
"€200.000 is niet zo veel geld."
Daar bleef ik bij hangen.
Niet omdat het bedrag te laag was.
Maar omdat ik ineens zag dat ik u het verkeerde voorstel had gedaan.
Ik probeerde een financieringsvoorstel interessanter te maken.
Maar dat was het verkeerde spel.
U zoekt iets waar u in kunt geloven — en dat u mee naar het volgende niveau kunt brengen.
Daarom heb ik het voorstel opnieuw opgebouwd.
Maar om uit te leggen waarom, moet ik eerst eerlijk vertellen hoe we hier zijn gekomen.
Ik bouwde te veel tegelijk
Teddy Kids werd de motor. Vijf vestigingen in Leiden, vijfhonderd kinderen, honderdtwintig mensen.
Maar belangrijker: Teddy Kids gaf mij de ruimte om te experimenteren.
Om te reizen. Om dingen te zien. Om ideeën uit andere landen mee terug te nemen en te kijken wat ik ermee kon bouwen.
Op een gegeven moment werd dat bijna een obsessie: hoe verbind ik Teddy Kids met de rest van de wereld?
Mijn droom was bijvoorbeeld dat Teddy Kids-families niet alleen ieder jaar naar Spanje of Italië zouden gaan, maar ook plekken zouden ontdekken waar ze normaal misschien niet zo snel terechtkomen.
Mexico. Azië. Verder weg.
Ik begon daarom zelf op die plekken te investeren — grond en een appartement in Mexico, appartementen in Dubai — met het idee dat daar ooit iets omheen kon ontstaan voor onze eigen families.
Niet alles daarvan werd een uitgewerkt bedrijf.
Maar bijna alles liet iets achter.
De stijl die ik in Mexico zag, nam ik mee terug naar Leiden. Je ziet die nu terug in de appartementen die ik hier bouw.
Ik raakte daar geïnteresseerd in hout, handwerk en grote houten tafels.
Dus bouwden we uiteindelijk onze eigen werkplaats.
En tegenwoordig bouwen we met hout door heel Teddy Kids.
Hetzelfde gebeurde met technologie.
Met eKids.
Met Teddy Home.
Met TISA.
Steeds hetzelfde patroon:
ik zag iets, wilde begrijpen hoe het werkte, en probeerde het daarna zelf te bouwen.
Dat heeft me veel gebracht.
Maar het betekende ook dat ik jarenlang te veel tegelijk bouwde.
Tijdens corona ontstond door het belastinguitstel ongebruikelijke liquiditeit. Ik koos ervoor die ruimte niet op de bank te laten staan. Ik investeerde. In vastgoed, in technologie, in mensen, in nieuwe ondernemingen.
Achteraf was ik op sommige punten te agressief.
De investeringen bleven. De verplichtingen kwamen terug.
Dat is mijn rekening. Daar loop ik niet voor weg.
De investeringen bleven.
De verplichtingen kwamen terug.
Ik kwam bijna aan de andere kant van de tafel
In 2024 dacht ik: ik verkoop.
Er kwam een koper. Ze boden tien miljoen — met boeken die nog rommelig waren. Ik zei vijftien. Ze zeiden: ruim eerst op.
Dus ik begon. De kinderopvang werd losgemaakt van alles eromheen: Teddy Daycare apart, de school en de panden apart.
En halverwege het verkoopklaar maken realiseerde ik mij iets absurds:
Ik was een bedrijf aan het opruimen om het aan iemand anders te geven — terwijl het echte probleem niet het bedrijf was. Het was de structuur eromheen.
De verkoop ging niet door. Het opruimen evenmin volledig.
Daarom ziet u vandaag een structuur die vragen oproept. Ik ga die vragen niet wegpoetsen. Ik leg u precies uit hoe ze zijn ontstaan.
Het tijdperk van AI
Mijn speeltuin werd ineens mijn gereedschap.
Mijn fascinatie met technologie begon lang vóór ChatGPT.
Toen de eerste iPads verschenen dacht ik: dit is het.
Geen Excel-bestanden meer. Geen losse administratie. Geen mensen die dezelfde gegevens drie keer invoeren.
Alles automatiseren.
Dus begon ik eKids.
Ik kon niet programmeren.
Maar ik kon wel bedenken hoe een systeem moest werken.
Ik vond een programmeur. Daarna meer.
Ik leerde hoe developers denken, hoe databases met elkaar praten, hoe je een product opbreekt in kleine problemen — en vooral hoe je technische mensen moet aansturen om iets te bouwen dat in mijn hoofd al bestond.
In 2018 had eKids een eigen kantoor in Pune, India.
Vijftien developers.
We bouwden onze eigen apps, maakten automatiseringen en gingen uiteindelijk met het product naar een beurs in Las Vegas.
Daar kwam zelfs een aanbod van €5 miljoen om verder uit te bouwen.
Er zat één voorwaarde aan: sluit eerst tien klanten.
Bij klant drie viel het uit elkaar.
De technologie werkte.
Maar het bedrijf eromheen nog niet.
En achteraf denk ik dat ik nog een ander probleem had:
ik probeerde een toekomst te bouwen waarvoor de technologie eigenlijk nog niet klaar was.
Toen kwam AI.
Ik gebruikte ChatGPT vanaf het begin in 2022. Interessant. Handig. Soms indrukwekkend. Maar nog geen fundamentele verandering.
In 2025 begon dat te verschuiven. Ik bouwde onze website opnieuw. Automatiseerde steeds meer. Ging dieper de techniek in.
En begin 2026 gebeurde iets anders.
Agents verschenen.
AI kon ineens niet alleen antwoorden geven. Het kon werken. Onderzoeken. Programmeren. Testen. Data analyseren. Andere systemen aansturen.
En ineens kwamen al die jaren eKids terug.
Alleen hoefde ik geen kantoor met vijftien developers meer tussen mijn idee en het resultaat te zetten.
Ik kende de workflows al. Ik wist hoe software gebouwd wordt. Ik wist hoe ik een technisch team moest aansturen.
Alleen bestond mijn team nu voor een groot deel uit AI.
Vanaf april ben ik Teddy Kids opnieuw gaan bouwen.
Niet als experiment naast het bedrijf. Het bedrijf zelf.
NEST — onze eigen ouderomgeving. Teddy Kids LMS — het operationele systeem voor onze teams. Eigen chat. Planning. Contracten. Facturatie. Rapportages. Automatiseringen.
En Vera — onze AI-collega die inmiddels midden in de operatie van Teddy Kids staat.
Ongeveer 700 gebruikers zitten inmiddels op systemen die een paar maanden geleden nog niet bestonden.
En terwijl we bouwden, migreerden we uit de oude omgeving. Vijf locaties. Ongeveer vijfhonderd kinderen. Personeel, contracten, ouders, facturen en planning.
500 kinderen. Vijf locaties. Geen pauzeknop.
We vervingen de motor terwijl het bedrijf bleef rijden.
Twee weken geleden gingen we live.
Wat mij misschien nog het meest verbaast, is de snelheid waarmee die capaciteit blijft groeien.
In mijn eerste negen maanden serieus bouwen met AI waren dat ongeveer tweehonderd codewijzigingen en pull requests. De afgelopen drie weken alleen al: bijna vijfhonderd.
Niet omdat ik ineens zeven keer harder werk. Omdat de hefboom groter wordt.
Elke maand leer ik beter hoe ik deze systemen moet organiseren. Hoe ik verschillende AI's verschillende rollen geef. Hoe ik onderzoek, ontwerp, programmering, controle en uitvoering naast elkaar laat werken.
En daardoor werd iets wat jarenlang mijn speeltuin was ineens iets heel anders.
Mijn gereedschap.
Daar viel voor mij het tweede kwartje.
Misschien is mijn grootste onderneming geen bedrijf.
Misschien is het wat ik inmiddels kan bouwen.
eKids was zeven jaar oefenen. Teddy Kids werd de eerste plek waar alles samenkwam.
En dit keer was de technologie wél klaar.
Daarom stuur ik u dit.
